Anahtarları yönetin. Erişimi sınırlayın.

Yeni bir anahtar, eskisinin hemen silinebileceği anlamına gelmez. Hangi verilerin, imzaların veya yedeklerin hâlâ önceki sürümlere bağlı olduğunu belirleriz. Uygulamaların anahtar sürümüyle net bir eşleşmeye ihtiyacı vardır. Oluşturma, etkinleştirme, iptal, arşivleme ve silme için ayrı durumlar ve onaylar tanımlanır. Tükenmiş oturumlar, süresi dolmuş oturum açmalar veya kesilen bağlantılar gibi hatalar görünür şekilde ele alınır. Yeniden denemeler, istenmeyen anahtar kopyaları veya iş açısından mükerrer işlemler oluşturmamalıdır.

Testte, başarılı çağrıların yanı sıra reddedilen rolleri ve izin verilmeyen işlemleri de inceleriz. Erişim araçları ve gizli bilgiler kaynak koduna, log kayıtlarına veya genel yedeklere geçmemelidir. Ekibiniz yapılandırmayı, örnek senaryoları ve bir tanı sürecini alır. Başlangıç için kullanılan kütüphaneler, çalışma zamanı ortamları ve mevcut anahtar envanteri önemlidir.

PKCS #11, kriptografik token'lara ve bunların işlevlerine erişimi tanımlar. KMIP, istemci ile anahtar yönetim sistemi arasında kriptografik nesnelerin yönetimini ele alır. Bir bulut hizmeti ise kendi REST API'sini sunabilir. Bu, arayüzlerin otomatik olarak birbirinin yerine kullanılabileceği anlamına gelmez. OTOKO®, bir işlemin nerede gerçekleştirildiğini, bir arayüzün gerçekte hangi anahtar materyalini ilettiğini ve hangi özniteliklerin korunduğunu belgeler. Böylece bir protokol listesinden anlaşılır bir entegrasyon yolu ortaya çıkar.

Hiyerarşik şifrelemede veri anahtarları asıl verileri korurken, üst düzey bir anahtar da bu veri anahtarlarını korur. Bu sayede her büyük veri bloğunun bir HSM tarafından işlenmesi gerekmez. Burada belirleyici olan, bir veri anahtarının nerede açık metin olarak gerekli olduğu ve orada ne kadar süre kullanılabilir kaldığıdır. Önbellek davranışını, rotasyonu ve uygulama içindeki erişimi netleştiririz. “Anahtar HSM içinde kalır” ifadesi yalnızca ele alınan somut anahtar rolü ve bu rolün öznitelikleri için geçerlidir.

Birden fazla hizmet şimdiye kadar kendi anahtar dosyalarını kullanıyor. OTOKO® önce anahtarların sahiplerini, amaçlarını ve veri bağımlılıklarını belirler. Ardından temsili bir hizmetin desteklenen entegrasyonunu dener ve uygulama başına yetkileri tanımlarız. Geçiş; mevcut verilerin kontrollü okunması ve yeni verilerin yazılmasıyla adım adım gerçekleşir. Eski anahtarlar ancak saklama, yedekleme ve kurtarma hususları dikkate alındıktan sonra kaldırılır. Sonuç olarak, test edilmiş kullanım ve rotasyon yöntemlerine sahip, belgelenmiş bir anahtar envanteri ortaya çıkar.